ಭಾರತದ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರಕು ಸಾಗಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಜನರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದೆಯೋ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ದೇಶದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಪ್ರಜೆಯನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರುವ ಅದಾನಿ ಸಮೂಹದ ಹಿಡಿತದ ಕುರಿತಾದ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಒಂದು ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಅಸೌಕರ್ಯಕರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿವೆ.
ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಒಟ್ಟು ಸರಕು ಸಾಗಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಕಾಲು ಭಾಗದಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ಶೇ. 25ರಷ್ಟು ಪಾಲನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಕಂಪನಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಹಡಗುಗಳ ಮೂಲಕ ಬರುವ ಕಂಟೈನರ್ಗಳ ಶೇ. 40ರಷ್ಟು ಪಾಲು ಅದಾನಿ ಬಂದರುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಲ್ಲಿ ಶೇ. 25ರಷ್ಟು ಜನರು ಮತ್ತು ವಿಮಾನದ ಮೂಲಕ ಸಾಗುವ ಸರಕುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 33ರಷ್ಟು ಪಾಲು ಒಂದೇ ಕಂಪನಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉದ್ಯಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡರೂ, ಆಳದಲ್ಲಿ ಇದು ನಮ್ಮ ಆಹಾರ, ಔಷಧಿ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಒಬ್ಬರ ಹಿಡಿತವಾಗಿದೆ. “ಅಭಿವೃದ್ಧಿ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಹೇಗೆ ಖಾಸಗಿಯವರ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಂತಿವೆ.
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇತಿಹಾಸವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಯಾವಾಗ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಕೈವಶವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಆಗ ಆ ಕಂಪನಿ ಹೇಳಿದ್ದೇ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದೇ ನಿಯಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ನೇರ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಜೇಬಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ. ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ತರಕಾರಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಬೆಲೆಯೂ ಏರುತ್ತದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಅಂತಹದೊಂದು ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು.
ಇಲ್ಲಿ ಏಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಜನರಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿಗಳು ಯಾರ ಪರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ? ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಲಾಭವನ್ನೋ? ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರ ಮೌನವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೋ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಶಾಮೀಲಾಗಿದೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುವುದು ಸಹಜ.
ನೆನಪಿಡಿ, ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಲಾರಿಗಳು, ಹಡಗುಗಳು ಅಥವಾ ವಿಮಾನಗಳ ಓಡಾಟವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದು ದೇಶದ ಜೀವನಾಡಿ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆ, ಔಷಧಿ ವಿತರಣೆ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಲಭ್ಯತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ. ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದಾದರೂ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ, ಇಡೀ ದೇಶದ ಸರಬರಾಜು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೀಲಿಕೈ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯ ಹತ್ತಿರ ಇರುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧದ ದ್ವೇಷವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇದೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. “ಈ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯಾರಿಗೆ?” ಎಂದು ಈಗಲಾದರೂ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದೆ ಮಿತಿಮೀರಿದ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಕಡಿತದ ಮೂಲಕ ನಾವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರ ಈಗಲಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಜನಹಿತದ ಕಡೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದೇ ಇಂದಿನ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ!
