ಬೆಂಗಳೂರು: ನಾಡಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಮಹಾಶಿವರಾತ್ರಿಯ ಸಂಭ್ರಮ. ದೇಗುಲಗಳಲ್ಲಿ ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಮಂತ್ರದ ಘೋಷ ಮೊಳಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಶಿವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕಾರವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಪರಮ ತತ್ವ. ಶಿವನ ನಾನಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ನಾವು, ಆತನ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪದ ಈ ಐದು ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಮಾತ್ರ ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ಆಚರಣೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಜನ್ಮ (ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲದವನು)
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜನನ-ಮರಣಗಳ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವರು. ಆದರೆ ಶಿವನು ‘ಅಜನ್ಮ’. ಆತನಿಗೆ ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲಾತೀತನಾದ ಆತ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಇದ್ದವನು. ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಅಂತಹ ನಿರ್ಭಯ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಶಿವತ್ವ.
ಅಯೋನಿಜ (ಗರ್ಭವಾಸವಿಲ್ಲದವನು)
ಶಿವನು ಯಾವುದೇ ಮಾತೃ ಗರ್ಭದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನಲ್ಲ. ಆತ ಸ್ವಯಂಭೂ (ತಾನಾಗಿಯೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು). ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಮೀರಿದ ಪರಮ ಚೇತನವಿದು. ಮಾನವೀಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಶಿವನ ಆರಾಧನೆಯ ಗುರಿ.
ಅಶರೀರಿ (ದೇಹದ ಹಂಗಿಲ್ಲದವನು)
ನಮಗೆ ಕಾಣುವ ಲಿಂಗ ರೂಪ ಅಥವಾ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ರೂಪ ಕೇವಲ ಸಂಕೇತಗಳು. ಶಿವ ಮೂಲತಃ ‘ಅಶರೀರಿ’. ಆತನಿಗೆ ಭೌತಿಕ ದೇಹದ ಮಿತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಆತ ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ. ನಮ್ಮ ಒಳಗಿರುವ ಆತ್ಮ ಸ್ವರೂಪವೇ ಆ ಅಶರೀರಿ ಶಿವ.
ಅಮರಣ (ಸಾವಿಲ್ಲದವನು)
ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ ಸಾಯಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ಆದರೆ ಶಿವನು ಕಾಲವನ್ನೂ ಗೆದ್ದ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯ’. ಬದಲಾಗುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದ ಏಕೈಕ ಸತ್ಯ ಶಿವ. ಲಯಕರ್ತನಾದರೂ ಆತ ಲಯವಾಗದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ.
ಅಭೋಕ್ತ (ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದವನು)
ಶಿವನು ಯಾವುದನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವ ಹಂಬಲವುಳ್ಳವನಲ್ಲ. ಆತ ಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತ. ಯಾವುದೇ ಆಸೆ-ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗದ, ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕದ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ‘ಅಭೋಕ್ತ’. ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಭಸ್ಮ ಹಾಗೂ ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆಗೆ ಒಲಿಯುವ ಆ ಭೋಳೆಶಂಕರ ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸೀಮಿತ.
ಈ ಶಿವರಾತ್ರಿಯಂದು ಕೇವಲ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದು ಆ ‘ಅಜನ್ಮ, ಅಶರೀರಿ’ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಅರಿವೇ ಶಿವನಾಗಲಿ.
