ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಚರ್ಚೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಬಡವರ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು “ಉಚಿತ” ಅಥವಾ “ಹೊರೆ” ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದವರೆಗೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.
ಒಂದು ಕಡೆ ಬಡವರ ಬದುಕಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗುವ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿರುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆತಂಕಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ದೇಶದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಹೊರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳೇ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಸುಮಾರು ₹16.35 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗೂ ಅಧಿಕ ಸಾಲವನ್ನು ‘ರೈಟ್ ಆಫ್’ ಅಡಿ ಮನ್ನಾ ಮಾಡಿವೆ. ಕೇವಲ 2023-24ರ ಆರ್ಥಿಕ ವರ್ಷವೊಂದರಲ್ಲೇ ₹1.70 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಮೊತ್ತದ ಸಾಲವನ್ನು ಮನ್ನಾ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು ತೆರಿಗೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, 2019ರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಶೇಕಡಾ 30ರಿಂದ 22ಕ್ಕೆ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ ಕಾರಣ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ₹1 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಆದಾಯ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬೃಹತ್ ಮೊತ್ತದ ರಿಯಾಯಿತಿಗಳು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಲಾಭ ತರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ವಾದದ ಮೇಲೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ತರ್ಕ ಬಡವರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅನ್ವಯವಾಗದಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿರುವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ‘ಉಚಿತ ಕೊಡುಗೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ತಪ್ಪು. ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ, ಬಡವರ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಹಣವು ನೇರವಾಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಿಗುವ ₹2,000 ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಉಳಿತಾಯವಾಗುವ ಹಣವು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಸಿ, ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಖರೀದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಆರ್ಥಿಕ ಚಲನೆಯಿಂದ ಜಿಎಸ್ಟಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಣ ಮತ್ತೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೇ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಬಡವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಹಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ವೇಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ನೀಡುವ ತೆರಿಗೆ ರಿಯಾಯಿತಿಗಳು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ಅವರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳ ಲಾಭವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ಕೋಟಿ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ಇಂದಿಗೂ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಪ್ರಸಕ್ತ ಸಾಲಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ದೇಶದ ಪದವೀಧರ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗ ದರವು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯುವ ನಿರುದ್ಯೋಗ ದರವು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಕರು ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಸುರಕ್ಷಾ ಕವಚವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲಸ ನೀಡಲು ವಿಫಲವಾಗಿರುವ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ, ಬಡವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯದಂತೆ ತಡೆಯುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ನೈತಿಕ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಬೇಕಿದೆ. “ಕಲ್ಯಾಣ ರಾಜ್ಯ” ಎನ್ನುವುದು ಸಂವಿಧಾನದ ಅಡಿಪಾಯ. ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ನೀಡಿದಾಗ ಅದು “ಹೂಡಿಕೆ” ಎಂದೂ, ಬಡವರಿಗೆ ಸೌಲಭ್ಯ ನೀಡಿದಾಗ ಅದು “ಉಚಿತ” ಎಂದೂ ಕರೆಯುವ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಸರ್ಕಾರ ಸಮರ್ಥ ವಾದ ಮಂಡಿಸಬೇಕು. ಬಡವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಯೋಜನೆಗಳು ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹೊರೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಸುಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಹೂಡಿಕೆಗಳು.
